آبزی‌پروری

در حوزه آبزی‌پروری مشکلاتی نظیر کمبود اکسیژن محلول در آب (DO) و عوامل بیماری‌زا مانع تولید شیلات و آبزیان بیشتر برای تامین تقاضای مصرفی می‌شود. با افزایش جمعیت آبزیان در حوض‌های پرورش، نیاز به مصرف اکسیژن به شدت افزایش یافته و کاهش اکسیژن محلول در آب امری اجتناب ناپذیر است. از جدیدترین روش‌های تزریق اکسیژن به آب، استفاه از فناوری حباب فراریز است که بیش از 85% اکسیژن مصرفی را به صورت پایدار در آب حل خواهد کرد (معادل کاهش اکسیژن مصرفی تا 60%).

در این روش حباب‌های اکسیژن در ابعاد نانومتری به آب تزریق شده و نیروهای الکترواستاتیک در سطح حباب، نیروی شناوری را خنثی کرده و همه سطوح آب اکسیژن کافی را به صورت پایدار و تا چند روز در بر خواهند داشت. از طرفی دیگر با کاهش اندازه حباب‌ها تا ابعاد نانومتری، سطح تماس اکسیژن و آب بیشتر شده و به همین دلیل حجم بیشتری از اکسیژن در آب حل می‌شود و میزان اکسیژن محلول در آب که به طور متوسط در حدود 6 ppm است، توانایی افزایش به 35 ppm الی 40 ppm را پیدا خواهد کرد.